INSIDE YOUR BRAIN
Podcast · Νευροψυχολογία
Άκου τώρα ↗

Επεισοδια / Διαταραχες / ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ #5

[Part 1] Γιατι χανουμε τον ελεγχο με το φαγητο

Η σχέση μας με το φαγητό δεν είναι πάντα τόσο απλή όσο φαίνεται. Για κάποιους, το φαγητό γίνεται τρόπος συναισθηματικής ανακούφισης. Για άλλους, ο περιορισμός του μπορεί να γίνει ένας τρόπος αναζήτησης ελέγχου. Τι κρύβεται πραγματικά πίσω από τις διατροφικές διαταραχές; Και πώς συνδέονται ο εγκέφαλος, τα συναισθήματα και η σχέση μας με το σώμα; Σε αυτό το επεισόδιο του *Inside Your Brain* εξερευνούμε τις διατροφικές διαταραχές πέρα από τα στερεότυπα, μέσα από τη νευροεπιστήμη και την ψυχολογία.

Δημοσίευση 20.03.2026 · Ενημέρωση 14.11.2026 · 11′ ανάγνωση · 21:03 ακρόαση

[Part 1] Γιατι χανουμε τον ελεγχο με το φαγητο
00:0021:03

Ο player του Spotify φορτώνει μόνο με τη συναίνεσή σου για περιεχόμενο τρίτων.

Διατροφικές διαταραχές: Τι συμβαίνει πραγματικά στον εγκέφαλο και γιατί η σχέση μας με το φαγητό αλλάζει;

Η τροφή είναι μία από τις βασικότερες ανάγκες μας. Ωστόσο, η σχέση μας με το φαγητό δεν εξαρτάται μόνο από την πείνα και τον κορεσμό. Επηρεάζεται επίσης από τα συναισθήματα, τις σκέψεις, τις εμπειρίες και το περιβάλλον μας.

Για κάποιους ανθρώπους, το φαγητό μπορεί να γίνει ένας τρόπος ανακούφισης από δυσάρεστα συναισθήματα. Για άλλους, ο περιορισμός της τροφής μπορεί να δημιουργεί μια αίσθηση ελέγχου. Όταν τέτοιες συμπεριφορές γίνονται επίμονες και επηρεάζουν την ψυχική και σωματική υγεία, μπορεί να αποτελούν μέρος μιας διατροφικής διαταραχής.

Οι διατροφικές διαταραχές δεν οφείλονται σε έναν μόνο παράγοντα. Αναπτύσσονται μέσα από την αλληλεπίδραση βιολογικών, ψυχολογικών και κοινωνικών παραγόντων. Κατανοώντας αυτή την αλληλεπίδραση, μπορούμε να δούμε πέρα από τη διατροφική συμπεριφορά και να καταλάβουμε τι μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτήν.

Οι Βασικότερες διατροφικές διαταραχές 

Οι διατροφικές διαταραχές έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά και συμπτώματα. Ας δούμε τις τρεις βασικότερες.

Υπερφαγική διαταραχή (Binge Eating Disorder – BED)

Χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενα επεισόδια υπερφαγίας. Σε αυτά, το άτομο καταναλώνει, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, μεγαλύτερη ποσότητα τροφής από αυτή που θα κατανάλωναν οι περισσότεροι άνθρωποι σε παρόμοιες συνθήκες. Το βασικό χαρακτηριστικό είναι η αίσθηση ότι χάνει τον έλεγχο του φαγητού. Μετά το επεισόδιο μπορεί να εμφανιστούν έντονη δυσφορία, ενοχές ή ντροπή. Σε αντίθεση με τη βουλιμία, δεν υπάρχουν τακτικές αντισταθμιστικές συμπεριφορές, όπως ο αυτοπροκαλούμενος εμετός ή η χρήση καθαρτικών.

Νευρική Βουλιμία (Bulimia Nervosa)

Χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενα επεισόδια υπερφαγίας, κατά τα οποία το άτομο αισθάνεται ότι χάνει τον έλεγχο της κατανάλωσης τροφής. Μετά από αυτά, ακολουθούν συμπεριφορές που έχουν στόχο να αποτρέψουν την αύξηση του βάρους, όπως ο αυτοπροκαλούμενος εμετός, η υπερβολική άσκηση, η νηστεία ή η χρήση καθαρτικών. Συχνά, η εικόνα που έχει το άτομο για τον εαυτό του επηρεάζεται υπερβολικά από το βάρος και το σχήμα του σώματός του.

Νευρική ανορεξία (Anorexia Nervosa)

Χαρακτηρίζεται από έντονο περιορισμό της πρόσληψης τροφής, φόβο αύξησης του σωματικού βάρους και δυσκολία στην αντίληψη του σώματος και του βάρους. Διακρίνονται δύο βασικοί υποτύποι: ο περιοριστικός και ο υπερφαγικός/καθαρτικός, στον οποίο μπορεί να εμφανίζονται επεισόδια υπερφαγίας ή συμπεριφορές κάθαρσης.

Οι διαταραχές αυτές δεν είναι απλώς διαφορετικές διατροφικές συνήθειες. Πρόκειται για σύνθετες ψυχικές διαταραχές που μπορεί να έχουν σοβαρές επιπτώσεις στη σωματική υγεία, όπως καρδιακά προβλήματα, διαταραχές ηλεκτρολυτών και μείωση της οστικής πυκνότητας.

Το κοινωνικό περιβάλλον και η σχέση μας με το σώμα

Η σχέση μας με το φαγητό επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τις εμπειρίες μας και το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουμε. Οι οικογενειακές σχέσεις, οι εμπειρίες της παιδικής και εφηβικής ηλικίας, η αποδοχή από τους συνομηλίκους και τα κοινωνικά πρότυπα ομορφιάς μπορούν να επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε το σώμα μας.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν επίσης έναν παράγοντα που έχει μελετηθεί αρκετά τα τελευταία χρόνια. Μια συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση των Bonfanti και συνεργατών (2025) έδειξε ότι όσο συχνότερα συγκρίνουν οι άνθρωποι τον εαυτό τους με άλλους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τόσο περισσότερες ανησυχίες μπορεί να έχουν για την εικόνα του σώματός τους και τόσο εντονότερα μπορεί να είναι τα συμπτώματα διατροφικών διαταραχών.

Αυτό δεν σημαίνει ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προκαλούν από μόνα τους μια διατροφική διαταραχή. Η έρευνα δείχνει μια σύνδεση, όχι απαραίτητα μια σχέση αιτίας και αποτελέσματος. Ωστόσο, η συνεχής έκθεση σε εξιδανικευμένες εικόνες σώματος και η σύγκριση με αυτές μπορεί να ενισχύσουν τη δυσαρέσκεια για την εξωτερική μας εμφάνιση.

Παράλληλα, σημαντικό ρόλο φαίνεται να παίζουν και οι δυσκολίες στη διαχείριση των συναισθημάτων. Έρευνες για τη νευρική ανορεξία και τη βουλιμία δείχνουν ότι αρκετά άτομα με αυτές τις διαταραχές δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν και να αποδεχτούν τα συναισθήματά τους, αλλά και να βρουν διαφορετικούς τρόπους για να τα διαχειριστούν.

Επομένως, το κοινωνικό περιβάλλον δεν αρκεί από μόνο του για να εξηγήσει την εμφάνιση μιας διατροφικής διαταραχής. Όταν όμως συνδυάζεται με βιολογικούς και ψυχολογικούς παράγοντες, μπορεί να συμβάλει στην ανάπτυξη και τη διατήρησή της.

Τι συμβαίνει στον εγκέφαλο;

Για να κατανοήσουμε καλύτερα τις διατροφικές διαταραχές, χρειάζεται να δούμε πώς ο εγκέφαλος επεξεργάζεται την τροφή, την ανταμοιβή και τα συναισθήματα.

Το σύστημα ανταμοιβής και η ντοπαμίνη

Στον εγκέφαλο υπάρχει ένα δίκτυο περιοχών που σχετίζεται με την ανταμοιβή, τα κίνητρα και τη μάθηση. Ένα σημαντικό μέρος αυτού του δικτύου βρίσκεται στον μέσο εγκέφαλο, και συγκεκριμένα στην κοιλιακή καλυπτρική περιοχή (Ventral Tegmental Area – VTA). Από εκεί ξεκινούν νευρικές συνδέσεις προς άλλες περιοχές, όπως το ραβδωτό σώμα και ο προμετωπιαίος φλοιός.

Το ραβδωτό σώμα περιλαμβάνει περιοχές όπως ο κερκοφόρος πυρήνας, το κέλυφος (putamen) και ο επικλινής πυρήνας (nucleus accumbens). Οι περιοχές αυτές συμμετέχουν στην επεξεργασία της ανταμοιβής, στην κινητοποίηση της συμπεριφοράς και στη δημιουργία συνηθειών. Ο προμετωπιαίος φλοιός, από την άλλη πλευρά, συμμετέχει στη λήψη αποφάσεων, στον σχεδιασμό και στον έλεγχο της συμπεριφοράς.

Εδώ χρειάζεται να διευκρινίσουμε κάτι σημαντικό: η ντοπαμίνη δεν είναι απλώς η «χημική ουσία της ευχαρίστησης». Συμμετέχει κυρίως στην επιθυμία μας για μια ανταμοιβή, στην προσμονή της και στη μάθηση που προκύπτει από τις εμπειρίες μας. Με απλά λόγια, επηρεάζει όχι μόνο το πόσο απολαμβάνουμε κάτι, αλλά και το πόσο έντονα το θέλουμε.

Αυτό μας βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα ορισμένα ευρήματα σχετικά με την υπερφαγική συμπεριφορά.

Η υπερφαγία και η επεξεργασία της ανταμοιβής

Μια σημαντική συστηματική ανασκόπηση των Leenaerts και συνεργατών (2022) εξέτασε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το σύστημα ανταμοιβής σε άτομα που εμφανίζουν επεισόδια υπερφαγίας.

Τα ευρήματα έδειξαν ότι η λειτουργία αυτού του συστήματος μπορεί να διαφέρει ανάλογα με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται το άτομο. Σε ορισμένες μελέτες, όταν δεν υπήρχαν ερεθίσματα που σχετίζονταν με το φαγητό, παρατηρήθηκε χαμηλότερη απελευθέρωση ντοπαμίνης στο ραβδωτό σώμα. Αντίθετα, όταν τα άτομα έβλεπαν εικόνες τροφής ή περίμεναν ότι θα φάνε, παρατηρήθηκε αυξημένη απόκριση σε περιοχές του συστήματος ανταμοιβής.

Αυτό συνδέεται με τη θεωρία της ευαισθητοποίησης κινήτρων (Incentive Sensitization Theory), η οποία διαχωρίζει δύο διαφορετικές διαδικασίες: το «wanting», δηλαδή την επιθυμία για κάτι, και το «liking», δηλαδή την απόλαυση που παίρνουμε από αυτό.

Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, η επιθυμία για φαγητό μπορεί να αυξάνεται χωρίς να αυξάνεται αντίστοιχα και η απόλαυση από την κατανάλωσή του. Έτσι, κάποιος μπορεί να αισθάνεται έντονη επιθυμία να φάει, ακόμη και όταν δεν πεινάει πραγματικά.

Ωστόσο, αυτά τα ευρήματα δεν ισχύουν απαραίτητα για όλους τους ανθρώπους ή για όλες τις διατροφικές διαταραχές. Οι μελέτες παρουσιάζουν αρκετές διαφορές μεταξύ τους και αφορούν κυρίως την υπερφαγική συμπεριφορά σε άτομα με βουλιμία ή υπερφαγική διαταραχή.

Οι Εγκεφαλικές περιοχές και η επεξεργασία των ερεθισμάτων τροφής

Οι επιστήμονες έχουν εξετάσει επίσης πώς αντιδρά ο εγκέφαλος όταν ένα άτομο βλέπει εικόνες ή άλλα ερεθίσματα που σχετίζονται με το φαγητό.

Μια μετα-ανάλυση 14 μελετών λειτουργικής μαγνητικής τομογραφίας (fMRI) εντόπισε διαφορετικά μοτίβα εγκεφαλικής δραστηριότητας στη νευρική ανορεξία και στη βουλιμία. Στην ανορεξία παρατηρήθηκαν, σε ορισμένες μελέτες, διαφορές στη δραστηριότητα περιοχών που σχετίζονται με την ανταμοιβή και την επεξεργασία των σημάτων του σώματος, όπως η αμυγδαλή και η νήσος. Διαφορές εντοπίστηκαν επίσης σε περιοχές που συμμετέχουν στον έλεγχο της συμπεριφοράς, όπως ο προμετωπιαίος φλοιός και ο πρόσθιος προσαγωγίος φλοιός.

Στη βουλιμία, οι μελέτες έδειξαν διαφορετικά μοτίβα δραστηριότητας σε περιοχές που σχετίζονται με την ανταμοιβή, την επεξεργασία των σημάτων του σώματος και τον έλεγχο της συμπεριφοράς.

Μια ευρύτερη ανασκόπηση των Celeghin και συνεργατών (2023), η οποία εξέτασε 30 μελέτες fMRI, έδειξε επίσης ότι ο εγκέφαλος επεξεργάζεται με διαφορετικό τρόπο τα οπτικά ερεθίσματα τροφής στις διάφορες διατροφικές διαταραχές. Οι διαφορές αυτές αφορούν περιοχές που συμμετέχουν στην ανταμοιβή, στα συναισθήματα και στον έλεγχο της συμπεριφοράς.

Αυτό που προκύπτει είναι ότι ο εγκέφαλος δεν ανταποκρίνεται με τον ίδιο τρόπο στα ερεθίσματα τροφής σε όλες τις διατροφικές διαταραχές. Ωστόσο, δεν μπορούμε να πούμε ότι κάθε διαταραχή οφείλεται σε μία συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου. Ούτε μπορούμε να θεωρήσουμε ότι αυτά τα ευρήματα αποτελούν διαγνωστικούς δείκτες. Πρόκειται για διαφορές που παρατηρούνται σε ερευνητικές ομάδες και χρειάζονται περαιτέρω μελέτη.

Γνωστικές λειτουργίες και διατροφικές διαταραχές

Εκτός από τον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλος επεξεργάζεται την ανταμοιβή, οι διατροφικές διαταραχές έχουν συνδεθεί και με διαφορές σε ορισμένες γνωστικές λειτουργίες. Σε αυτές περιλαμβάνονται η προσοχή, η μνήμη, η λήψη αποφάσεων και η ικανότητα προσαρμογής σε νέες καταστάσεις.

Στη νευρική ανορεξία, ένα από τα χαρακτηριστικά που έχουν μελετηθεί περισσότερο είναι η γνωστική ακαμψία. Πρόκειται για τη δυσκολία ενός ατόμου να αλλάξει τρόπο σκέψης ή να προσαρμοστεί όταν αλλάζουν οι συνθήκες. Στην επιστημονική βιβλιογραφία χρησιμοποιείται συχνά ο όρος set-shifting, που περιγράφει την ικανότητα να περνάμε από έναν τρόπο σκέψης σε έναν άλλο.

Μια συστηματική ανασκόπηση έδειξε ότι οι ενήλικες με οξεία νευρική ανορεξία συχνά δυσκολεύονται σε ορισμένες δοκιμασίες γνωστικής ευελιξίας. Ωστόσο, τα ευρήματα δεν ήταν ίδια σε όλους τους γνωστικούς τομείς ή σε όλες τις ηλικιακές ομάδες.

Παράλληλα, η τελειοθηρία φαίνεται να συνδέεται με τα συμπτώματα των διατροφικών διαταραχών. Μια μετα-ανάλυση των Stackpole και συνεργατών (2023), η οποία συμπεριέλαβε 95 μελέτες και περισσότερους από 32.000 συμμετέχοντες, έδειξε ότι όσο εντονότερα είναι ορισμένα χαρακτηριστικά τελειοθηρίας, τόσο συχνότερα εμφανίζονται συμπτώματα διατροφικών διαταραχών. Αυτό δεν σημαίνει ότι η τελειοθηρία οδηγεί απαραίτητα σε μια διατροφική διαταραχή. Δείχνει, όμως, ότι μπορεί να αποτελεί έναν σημαντικό παράγοντα που αυξάνει την ευαλωτότητα ή συμβάλλει στη διατήρηση των συμπτωμάτων.

Στη βουλιμία και στην υπερφαγική διαταραχή, η έρευνα έχει ασχοληθεί περισσότερο με την παρορμητικότητα και τη δυσκολία ελέγχου μιας συμπεριφοράς. Σε ορισμένα άτομα παρατηρείται δυσκολία να αναβάλουν μια άμεση ανταμοιβή ή να σταματήσουν μια συμπεριφορά, ακόμη και όταν γνωρίζουν ότι μπορεί να έχει αρνητικές συνέπειες.

Σημαντικό ρόλο φαίνεται να έχουν και οι δυσκολίες στη διαχείριση των συναισθημάτων. Για ορισμένους ανθρώπους, η αναγνώριση, η αποδοχή και η διαχείριση δυσάρεστων συναισθημάτων μπορεί να είναι δύσκολη. Έτσι, η διατροφική συμπεριφορά μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να λειτουργεί ως ένας τρόπος αντιμετώπισής τους.

Ειδικά στην υπερφαγική συμπεριφορά, μια μετα-ανάλυση, που βασίστηκε σε μελέτες καθημερινής καταγραφής συναισθημάτων, έδειξε ότι τα αρνητικά συναισθήματα συνήθως αυξάνονται πριν από ένα υπερφαγικό επεισόδιο. Ωστόσο, δεν επιβεβαιώθηκε ότι μετά το επεισόδιο μειώνονται πάντα.

Αντίστοιχα, μια πιο πρόσφατη μετα-ανάλυση επιβεβαίωσε ότι τα αρνητικά συναισθήματα αυξάνονται πριν από τα επεισόδια υπερφαγίας. Η εικόνα μετά το επεισόδιο, όμως, ήταν πιο σύνθετη: τα συναισθήματα δεν μειώνονταν με σταθερό τρόπο σε όλες τις περιπτώσεις.

Επομένως, η υπερφαγία μπορεί να συνδέεται με την προσπάθεια διαχείρισης δυσάρεστων συναισθημάτων. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι προσφέρει πάντα συναισθηματική ανακούφιση.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι αυτές οι γνωστικές δυσκολίες δεν εμφανίζονται σε όλους τους ανθρώπους με διατροφικές διαταραχές. Επιπλέον, δεν γνωρίζουμε πάντα αν αποτελούν παράγοντες που προϋπήρχαν, αν αναπτύσσονται εξαιτίας της διαταραχής ή αν σχετίζονται με άλλους παράγοντες, όπως ο υποσιτισμός και η διάρκεια της νόσησης.

Η Θεραπευτική Αντιμετώπιση

Η κατανόηση των ψυχολογικών και νευροβιολογικών μηχανισμών που σχετίζονται με τις διατροφικές διαταραχές μάς βοηθά να σχεδιάζουμε πιο κατάλληλες θεραπείες, προσαρμοσμένες στις ανάγκες κάθε ατόμου.

Μία από τις σημαντικότερες ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις είναι η Γνωσιακή Συμπεριφορική Θεραπεία (CBT). Ειδικότερα, η εξειδικευμένη μορφή της για τις διατροφικές διαταραχές (CBT-ED) έχει αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα σε συγκεκριμένες διαταραχές, όπως η βουλιμία και η υπερφαγική διαταραχή.

Το γνωσιακό-συμπεριφορικό μοντέλο εξηγεί ότι οι διατροφικές διαταραχές μπορεί να διατηρούνται από έναν συνδυασμό παραγόντων. Σε αυτούς περιλαμβάνονται η υπερβολική ενασχόληση με το βάρος και το σχήμα του σώματος, η τελειοθηρία, η χαμηλή αυτοεκτίμηση, οι δυσκολίες στη διαχείριση της διάθεσης και τα διαπροσωπικά προβλήματα.

Μέσα από τη θεραπεία, το άτομο μαθαίνει να αναγνωρίζει και να αλλάζει δυσλειτουργικούς τρόπους σκέψης και συμπεριφοράς. Παράλληλα, αναπτύσσει πιο αποτελεσματικούς τρόπους διαχείρισης των συναισθημάτων και βελτιώνει σταδιακά τη σχέση του με το φαγητό και το σώμα του.

Ωστόσο, δεν υπάρχει μία θεραπευτική προσέγγιση που να είναι κατάλληλη για όλες τις διατροφικές διαταραχές. Οι κατευθυντήριες οδηγίες του NICE (NG69) τονίζουν ότι η θεραπεία πρέπει να προσαρμόζεται στη διάγνωση, την ηλικία και τις ανάγκες κάθε ατόμου. Για παράδειγμα, στη νευρική ανορεξία μπορούν να χρησιμοποιηθούν διαφορετικές εξειδικευμένες ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις, ενώ στην υπερφαγική διαταραχή προτείνονται παρεμβάσεις όπως η καθοδηγούμενη αυτοβοήθεια και η CBT-ED.

Η αντιμετώπιση συχνά απαιτεί συνεργασία διαφορετικών ειδικοτήτων, όπως επαγγελματιών ψυχικής υγείας, ιατρών και διαιτολόγων. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό όταν η διαταραχή έχει επηρεάσει σημαντικά τη σωματική υγεία. Η ψυχοθεραπεία αποτελεί βασικό μέρος της θεραπείας, αλλά δεν αντικαθιστά την απαραίτητη ιατρική και διατροφική παρακολούθηση.

Συμπεράσματα

Οι διατροφικές διαταραχές δεν αφορούν μόνο το φαγητό, το βάρος ή την εξωτερική εμφάνιση. Συνδέονται με μια πιο σύνθετη αλληλεπίδραση ανάμεσα στον εγκέφαλο, τα συναισθήματα, τις σκέψεις, τις συμπεριφορές και το περιβάλλον μας.

Η επιστημονική έρευνα δείχνει ότι περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με την ανταμοιβή, τη λήψη αποφάσεων, τη γνωστική ευελιξία και τη διαχείριση των συναισθημάτων μπορεί να λειτουργούν διαφορετικά σε άτομα με διατροφικές διαταραχές. Παράλληλα, οι κοινωνικοί και ψυχολογικοί παράγοντες μπορούν να συμβάλουν στην εμφάνιση και τη διατήρηση αυτών των δυσκολιών.

Χρειάζεται, όμως, προσοχή στην ερμηνεία αυτών των ευρημάτων. Οι διαφορές που παρατηρούνται στον εγκέφαλο δεν αποδεικνύουν από μόνες τους τι προκαλεί μια διατροφική διαταραχή. Σε αρκετές περιπτώσεις, δεν γνωρίζουμε ακόμη αν πρόκειται για χαρακτηριστικά που προϋπήρχαν ή για αλλαγές που εμφανίζονται ως αποτέλεσμα της διαταραχής.

Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι πίσω από κάθε διατροφική διαταραχή υπάρχει ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει πραγματικές και συχνά δύσκολες ψυχολογικές και σωματικές προκλήσεις. Η κατανόηση αυτών των μηχανισμών μάς βοηθά να προσεγγίζουμε το θέμα με μεγαλύτερη επιστημονική ακρίβεια, λιγότερη κριτική και περισσότερη ενσυναίσθηση.

 

Συνέχεια στο Part 2 (θεραπεία των διατροφικών διαταραχών):

https://open.spotify.com/episode/1XeG8OEKp36kdeVhOX13nt

Βιβλιογραφία

  1. Borm, J., et al. (2025). Binge eating as emotion regulation? A meta-analysis of ecological momentary assessment studies. Clinical Psychology Review, 121, 102625. https://doi.org/10.1016/j.cpr.2025.102625
  2. Bonfanti, R. C., et al. (2025). The association between social comparison in social media, body image concerns and eating disorder symptoms: A systematic review and meta-analysis. Body Image, 52, 101841. https://doi.org/10.1016/j.bodyim.2024.101841
  3. Bronleigh, M., Baumann, O., & Stapleton, P. (2022). Neural correlates associated with processing food stimuli in anorexia nervosa and bulimia nervosa: An activation likelihood estimation meta-analysis of fMRI studies. Eating and Weight Disorders, 27, 2309–2320. https://doi.org/10.1007/s40519-022-01390-x
  4. Cook-Cottone, C. P. (2009). Neuropsychology of eating disorders. In E. Fletcher-Janzen (Ed.), The Neuropsychology of Women (Chapter 9). Springer.
  5. Celeghin, A., et al. (2023). Brain correlates of eating disorders in response to food visual stimuli: A systematic narrative review of fMRI studies. Brain Sciences, 13(3), 465. https://doi.org/10.3390/brainsci13030465
  6. Fairburn, C. G., Cooper, Z., & Shafran, R. (2003). Cognitive behaviour therapy for eating disorders: A “transdiagnostic” theory and treatment. Behaviour Research and Therapy, 41(5), 509–528. https://doi.org/10.1016/S0005-7967(02)00088-8
  7. Haedt-Matt, A. A., & Keel, P. K. (2011). Revisiting the affect regulation model of binge eating: A meta-analysis of studies using ecological momentary assessment. Psychological Bulletin, 137(4), 660–681. https://doi.org/10.1037/a0023660
  8. Jáuregui-Lobera, I. (2013). Neuropsychology of eating disorders: 1995–2012. Neuropsychiatric Disease and Treatment.
  9. Leenaerts, N., et al. (2022). The neurobiological reward system and binge eating: A critical systematic review of neuroimaging studies. International Journal of Eating Disorders.
  10. National Institute for Health and Care Excellence (NICE). (2017, updated). Eating disorders: Recognition and treatment (NG69). https://www.nice.org.uk/guidance/ng69
  11. Stackpole, R., et al. (2023). The association between eating disorders and perfectionism in adults: A systematic review and meta-analysis. Eating Behaviors, 50, 101769. https://doi.org/10.1016/j.eatbeh.2023.101769
  12. Westwood, H., et al. (2020). Cognitive flexibility in acute anorexia nervosa and after recovery: A systematic review.

Το περιεχόμενο είναι ενημερωτικό και δεν υποκαθιστά διάγνωση ή θεραπεία από ειδικό.

Χρειάζεσαι βοήθεια τώρα; 10306 Γραμμή Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης · 1018 Κλίμακα

Inside Your Brain

Ψυχολογία μέσα από τον εγκέφαλο, σε απλή γλώσσα. Νέο επεισόδιο και άρθρο κάθε 30 του μήνα.

Ο στόχος μας ↗

Νέο επεισόδιο κάθε 30 του μήνα.

Ευχαριστούμε! Θα σου γράψουμε μόλις βγει το επόμενο επεισόδιο.